वेटिंग फॉर अ व्हिजा' हे डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांनी १९३५-३६ दरम्यान लिहिलेले आत्मकथात्मक वर्णन आहे. यात त्यांनी दलित समाजाला भोगावी लागणारी जातीय अपमानाची आणि भेदभावाची कठोर वास्तवता उघड केली आहे. शीर्षक रूपकात्मकरीत्या सूचित करते की, भारतीय समाजात दलितांचा मान, सन्मान आणि स्वीकार मिळविण्याचा संघर्ष अजूनही संपलेला नाही.
डॉ. आंबेडकर बालपणीच्या अनुभवांतून सांगतात की, 'अस्पृश्य' ओळखीमुळे त्यांनी जीवनात मदतीचा नकार, अतोनात अपमान आणि मनावर खोलवर उमटलेली भीती अनुभवली. उच्चशिक्षण घेऊन भारतात परतल्यानंतरही त्यांना राहण्यासाठी घर नाकारले गेले, ज्यातून शैक्षणिक आणि सामाजिक भेदभावाची व्याप्ती दिसते.
वाहतूक सेवा नाकारणे, टांगेवाल्यांचा विरोध आणि अस्पृश्यतेभोवतीचे अंधविश्वास समाजातील पूर्वग्रहांची तीव्रता दर्शवतात. आरोग्यसेवेतही भेदभाव किती घातक आहे, याचे उदाहरण म्हणजे एका दलित स्त्रीला उपचार न मिळाल्याने तिचा झालेला मृत्यू.
व्यावसायिक क्षेत्रातही अपमानाची हीच परंपरा दिसते. जात सांगितल्यावर लेखनिक म्हणून काम करणाऱ्या एका भंगी युवकाचा झालेला छळ आणि नोकरीबरून पायउतार होण्याची वेळ आल्याचे त्यांनी नमूद केले आहे.
शेवटी डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर सांगतात की, शूद्र आणि अस्पृश्यांवरील भेदभावाची मुळे इतिहासात खोलवर रुजली असून, या अन्यायाविरुद्ध लढा देणे हेच त्यांचे आयुष्यभराचे ध्येय राहिले.